به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طنین البرز، مینا صدیقیان، به مناسبت سالروز شهادت سردار حاج قاسم سلیمانی، در یادداشتی آورده است: 13 دی، روزی است که دلتنگی، رسمی ملی میشود، روزی که خاطره یک مرد، از قاب عکسها بیرون میآید و در کوچههای ذهن و دل مردم قدم میزند. امروز سالگرد شهادت سرداری است که نبودنش، هنوز هم خلأیی عمیق در روح این سرزمین است.
مردی که امنیت را بیصدا ساخت و بی نام، آرامش را برای مردمش به یادگار گذاشت. حاج قاسم سلیمانی، نه فقط یک فرمانده، که تکیهگاه دلهایی بود که در هیاهوی ناامنی، به ایمان او اعتماد داشتند و ۱۳ دی، یادآور غربت اوست که تمام قد ایستاد تا ایران، سربلند بماند.
سردار سلیمانی از آن دست انسانهایی بود که حضورشان امید میآفرید؛ امیدی عمیق و آرام، نه از جنس شعار، بلکه از جنس عمل. وقتی نامش برده میشد، دلهای مظلومان قرص میشد و خواب از چشمان دشمنان میگریخت. او فرماندهای بود که در میدان نبرد، پیشاپیش نیروهایش حرکت میکرد و در خلوت شب، سر بر سجده میگذاشت، ترکیب عجیبی از صلابت و لطافت، اقتدار و تواضع، عقلانیت و عشق.
او فرزند همین خاک بود؛ از دل کویر برخاست، با سختیها قد کشید و در کورهراههای زندگی، صیقل خورد. شاید راز محبوبیتش همین بودکه درد مردم را میفهمید زیرا رنج را لمس کرده بود و معنای ایستادگی را با تمام وجود میشناخت. هیچگاه پشت میز نماند و فاصلهای میان خود و مردم نکشید. در نگاهش غرور نبود، اما عزت موج میزد؛ در صدایش فریاد نبود، اما اطمینان جاری بود.
وقتی خبر شهادتش پیچید، بغضی مشترک در گلوی یک ملت نشست. اشکها فقط برای یک نفر نبود؛ برای رؤیایی بود که دوباره زنده شد، برای مسیری که روشنتر از همیشه ادامه یافت. دشمن گمان کرد با هدف قرار دادن یک پیکر، تفکر را خاموش میکند؛ غافل از اینکه خون شهید، جان تازهای به رگهای مقاومت میدمد، آری، حاج قاسم رفت تا هزاران حاج قاسم دیگر متولد شوند.
و امروز در سالروز شهادتش، فرصتی برای مکث و برای مرور خودمان فراهم شده است، اینکه ببینیم کجای این مسیر ایستادهایم و سهم ما از مکتب سلیمانی چیست؟ آیا شجاعت را فقط در میدان جنگ میبینیم یا در ایستادن پای حق؟ در درستکاری، در دفاع از مظلوم یا در بیتفاوت نبودن نسبت به سرنوشت جامعه؟ سردار سلیمانی به ما یاد داد قهرمان بودن، فقط اسلحه به دست گرفتن نیست؛ گاهی قهرمان کسی است که در هیاهوی دنیا، انسان میماند.
او سیاستمدار میدان بود، اما دلش برای کودکان آواره میتپید. استراتژیست بزرگ منطقه بود، اما وقتی نام شهدا میآمد، اشک در چشمانش حلقه میزد. همین تضاد زیبا بود که او را ماندگار کرد و امروز که سالروز پروازش را گرامی میداریم، باید از خود بپرسیم: اگر حاج قاسم اینجاست، از ما چه میخواهد؟ پاسخ روشن است؛ صداقت، شجاعت، مسئولیتپذیری و ایستادگی. او از ما نمیخواهد شبیه او باشیم، بلکه میخواهد ادامهدهنده راهش شویم؛ هر کدام در جایگاه خود، با همان اخلاص.
سلام بر سلیمانی؛ فرماندهای که با خونش، نقشه آینده را ترسیم کرد و با نامش، تاریخ را به احترام واداشت.
انتهای پیام/
