به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طنین البرز، در روزهایی که آتش کینه و جهل، دستان آلوده اغتشاشگران را به هتک حرمت مقدسات کشاند و در جریان آشوبهای 18 و 19 دی، اماکن مذهبی استان البرز از جمله مسجد جامع محمدشهر کرج در شعلههای سوزان فتنه گرفتار شدند و بوی دود و خاکستر تنها بر دیوار مساجد ننشست، بلکه بر دلهای مؤمنان نیز سایه انداخت.
پس از آن روزهای تلخ، مردم مؤمن و باغیرت استان البرز در هر محله و منطقه کنار ننشستند تا تماشاگر خرابیها باشند بلکه خودجوش به میدان آمدند تا از دل خاکستر، حیاتی دوباره بسازند و اجازه ندادند چراغ مساجد خاموش بماند. مساجد جانی دوباره گرفتند آنهم نه با بودجه و دستور بلکه با عشق و همت مردم. برنامههای فرهنگی باز هم از سر گرفته شدند تا همه بدانند مسجد زنده است.
در این میان مردم محمدشهر نیز با حضور پرشور خود در اجتماع بزرگ قرآن یاوران البرز نشان دادند که اگر دشمن دین را با آتش میآزماید، آنان ایمان را با حضور پاسخ میدهند. آنها بار دیگر آمدند تا وحدت و باورشان را به رخ جهان بکشند؛ در میان موج جمعیت، قرآنها بر سر، بر دست و بر قلبها گذاشته شدند و لمس نور وحی در دستان مردم، پاسخی بود به دستانی که با آتش به جنگ ایمان آمدند.
مردم با قرآنهای گشوده و چشمانی اشکبار، به جهانیان اعلام کردند که «ما با قرآن زندهایم؛ قرآن نه میسوزد و نه فراموش میشود.» در این مسجد نیمهسوخته، جوانان، سالمندان، زنان و کودکان در کنار یکدیگر ایستاده بودند تا بگویند که قرآن برایشان تنها یک کتاب مذهبی نیست، بلکه هدایتگر مسیر زندگی، راه مقاومت و منش انسانیت است و این نور هرگز خاموش نخواهد شد.
علیرضا مختاری، مسئول قرارگاه جلسات خانگی قرآن کریم استان البرز در حاشیه این مراسم در گفتوگو با خبرنگار پایگاه خبری طنین البرز گفت: آنچه در 19 دی رخ داد حادثهای تلخ و دردناک بود، اما پرده از یک حقیقت بزرگ برداشت که دشمن گمان میکند با آتش زدن مسجد و بیحرمتی به قرآن میتواند باور مردم را تضعیف کند، درحالیکه این اقدامات، نتیجهای جز بیداری عمیقتر جامعه مؤمن ندارد.
وی ادامه داد: مسجد جامع محمدشهر اگرچه از نظر ظاهری آسیب دید، اما در حقیقت، به کانونی برای نمایش ایمان، وحدت و غیرت دینی مردم تبدیل شد و این اجتماع نیز یک پیام بسیار روشن داشت؛ پیامی که بدون شعار، با عمل منتقل شد. وقتی مردم، قرآنها را بر سر و بر دست گرفتند، در واقع اعلام کردند که قرآن کریم برای آنها یک نماد نیست، بلکه هویت، مسیر و تکیهگاه زندگی است.
</p%3
