به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طنین البرز، برای بعضیها دوچرخه فقط وسیلهای برای رفتوآمد یا تفریح است اما برای مبین مسلمپور، دوچرخه بخشی از زندگی است؛ مسیری که پنج سال پیش بهصورت حرفهای آغاز شد و حالا او را از محمدشهر به پیراهن تیم ملی جوانان و قرارداد با یک باشگاه عراقی رسانده است.
مسیری که البته در کنار مدال و افتخار، یک روی دیگر هم دارد؛ هزینههای سنگین، کمبود تجهیزات تخصصی و نگرانی از اینکه نداشتن امکانات، سرعت پیشرفت یک استعداد جوان را بگیرد. مسلمپور، دوچرخهسوار جوان محمدشهری، طی دو سال اخیر به عضویت تیم ملی جوانان درآمده است.
او در رشتههای جاده و تایمتریل فعالیت میکند؛ دو رشتهای که علاوه بر توان بدنی و تمرین مستمر، به تجهیزات تخصصی و استاندارد نیز نیاز دارند. او در سالهای فعالیت خود توانسته مدالهای ارزشمندی را به دست آورد و در بخش پیست و تایمتریل نیز مدال طلا کسب کند.
اما پشت این موفقیتها، داستان دیگری جریان دارد؛ داستان ورزشکاری که به گفته خودش با کمترین امکانات تلاش کرده جایگاهش را در سطح ملی حفظ کند و برای رسیدن به رقابتهای بینالمللی آماده شود. پنج سال فعالیت حرفهای برای یک ورزشکار جوان، یعنی سالها تمرین، فشار بدنی، مسابقه و هزینه.
مسلمپور در این مدت مسیر پرفرازونشیبی را طی کرده و توانسته با عملکرد خود به تیم ملی جوانان راه پیدا کند. او در کنار تیم ملی، عضو تیم دانشگاه آزاد تبریز نیز هست؛ موضوعی که نشان میدهد برای ادامه مسیر حرفهای خود تنها به یک تیم یا یک رقابت وابسته نیست.
با این حال، حضور در سطح ملی پایان مسیر نیست. هدف یک ورزشکار حرفهای، قرار گرفتن در رقابتهای بیشتر و کسب تجربه در میادین بینالمللی است؛ اتفاقی که حالا برای این دوچرخهسوار جوان با امضای قرارداد با یک باشگاه دوچرخهسواری در عراق در دسترس قرار گرفته است.
ملیپوش البرزی چشمانتظار تجهیزات تخصصی
بر اساس این قرارداد، مسلمپور قرار است حدود دو ماه دیگر راهی عراق شود تا در مسابقات جاده و تایمتریل به میدان برود؛ رقابتهایی که میتواند برای او فرصتی برای محک خوردن در سطحی متفاوت و کسب تجربهای تازه باشد. ورزش حرفهای معمولاً از یک نقطه کوچک آغاز میشود اما به امکانات و حمایت نیاز دارد.
مبین مسلمپور در شرایطی خود را برای حضور در رقابتهای خارج از کشور آماده میکند که یکی از مهمترین دغدغههایش، تأمین تجهیزات تخصصی. او میگوید دوچرخهسواری ورزش کمهزینهای نیست و برای رسیدن به سطح حرفهای باید هزینههای قابلتوجهی برای تجهیزات، تمرین و مسابقات پرداخت شود.
این ورزشکار جوان محمدشهری در توضیح شرایط خود بیان میکند: دوچرخهسواری یکی از ورزشهای پرهزینه است و من با کمترین امکانات در ردههای ملی و بینالمللی تلاش میکنم بتوانم نتایج خوبی به دست بیاورم و افتخارآفرین کشور و شهرم باشم. این جمله شاید مهمترین بخش داستان او باشد.
در ورزش قهرمانی، فاصله میان استعداد و موفقیت تنها به توانایی جسمی و روحیه جنگندگی خلاصه نمیشود. گاهی یک قطعه تجهیزات تخصصی میتواند روی عملکرد ورزشکار اثر مستقیم بگذارد و نبود آن، ورزشکاری را که توان رقابت دارد، از رسیدن به نتیجه مطلوب بازدارد.
مسلمپور یکی از اصلیترین نیازهای فعلی خود را تأمین تجهیزات تخصصی عنوان و به دستگاه پاورمتر و تجهیزات تخصصی موردنیاز برای تایمتریل، بهبود آیرودینامیک و افزایش سرعت اشاره میکند و میگوید برای تأمین این تجهیزات حداقل به بیش از 300 میلیون تومان اعتبار نیاز دارد.
برای یک ورزشکار جوان که در ابتدای مسیر حرفهای خود قرار دارد، تأمین چنین مبلغی ساده نیست؛ بهویژه آنکه هزینههای دوچرخهسواری تنها به خرید تجهیزات ختم نمیشود. هزینه رفتوآمد، حضور در مسابقات، تعمیرات، نگهداری دوچرخه، پوشاک تخصصی، تغذیه و سایر ملزومات ورزشی نیز هزینه دارد.
رویای جهانی ملیپوش جوان البرزی
اینجاست که مسئله حمایت از ورزشکاران مستعد اهمیت بیشتری پیدا میکند. بسیاری از استعدادهای ورزشی ممکن است نه به دلیل ضعف فنی، بلکه به دلیل نبود امکانات و منابع مالی کافی از ادامه مسیر بازبمانند. تایمتریل از آن دسته رشتههایی است که اختلاف نتیجه در آن میتواند تنها چند ثانیه باشد.
مسلمپور مطرح میکند: بسیار خوشحالم که توانستم به عضویت تیم ملی دربیایم. این اتفاق انرژی و انگیزه زیادی به من داده و باعث شده با جدیت بیشتری مسیر حرفهای خود را در این رشته ادامه دهم. روزانه حداقل سه ساعت تمرین دارم و بیشتر تمریناتم در مسیر جاده چالوس و اتوبان همت انجام میشود.
وی با اشاره به اینکه در حال حاضر نیز تمرینات فشردهای را دنبال میکنم تا برای مسابقات پیش رو با آمادگی کامل حاضر شوم، خواستار حمایت بیشتر از ورزشکاران میشود و میافزاید: از مدیریت شهری بابت حمایتهایی که تاکنون داشته تشکر میکنم و امیدوارم این حمایتها تداوم و افزایش یابد.
این ورزشکار البرزی با تأکید بر ضرورت ایجاد امکانات و فضاهای مناسب برای دوچرخهسواری در شهر مطرح میکند: امیدوارم مسئولان امکانات ورزشی و رفاهی بیشتری برای دوچرخهسواری در سطح شهر فراهم کنند تا جوانان بیشتری بتوانند به این رشته روی بیاورند و استعدادهای بیشتری از محمدشهر معرفی شوند.
مسلمپور اظهار میکند: همیشه خودم را مدیون استاد حسن مافی میدانم و امیدوارم بتوانم با کسب نتایج خوب و موفقیت در مسابقات، بخشی از زحمات و تلاشهای ایشان را جبران کنم. آرزو دارم روزی در مسابقات جهانی، پرچم ایران به واسطه موفقیت من در رشته دوچرخهسواری به اهتزاز درآید.
وی با اشاره به اینکه دوست دارم بتوانم برای کشورم افتخار کسب کنم، خطاب به جوانان و ورزشکاران محمدشهری نیز بیان میکند: برای رسیدن به هدفتان بجنگید. مسیر موفقیت بسیار دشوار است، اما با تلاش، همت و پشتکار حتماً میتوان به نتایج خوبی دست پیدا کرد.
ملیپوش جوان در سودای اولین طلای ملی
این ورزشکار میگوید: دوست دارم اولین قهرمانیای را که با لباس تیم ملی به دست آوردهام، به پدر و مادرم تقدیم کنم که در شرایط سخت اقتصادی همواره از من حمایت کرده و در کنار حمایتهای مادی، پشتیبان روحی و معنوی من نیز بودهاند. از همینجا دستشان را میبوسم و قدردان تمام زحماتشان هستم.
ورزشکار باید بتواند در کنار آمادگی بدنی، از تجهیزات مناسب نیز بهره ببرد. در چنین شرایطی، تجهیزات میتوانند بخشی از فرآیند رسیدن به عملکرد بهتر باشند. مسلمپور که تجربه کسب مدال طلا در این بخش را دارد، به دنبال آن است که با ارتقای تجهیزات خود، برای رقابتهای پیشرو آمادهتر شود.
داستان مبین مسلمپور تنها داستان یک دوچرخهسوار جوان نیست، بلکه روایت بسیاری از استعدادهایی است که از دل شهرها و شهرستانها رشد کرده و برای رسیدن به تیم ملی، سالها تلاش میکنند، اما در مرحله بعد با یک چالش جدی روبهرو میشوند: تأمین هزینه ادامه مسیر.
استان البرز در سالهای اخیر ورزشکاران مستعد زیادی را به عرصههای ملی معرفی کردهاند. حفظ و تقویت این ظرفیت نیازمند توجه جدیتر به ورزشکارانی است که توانستهاند از مراحل مختلف عبور کنند و خود را به سطح ملی برسانند؛ استعدادهایی که میتوانند در میادین بینالمللی نیز افتخارآفرین باشند.
مسلمپور اکنون عضو تیم ملی جوانان است، برای دانشگاه آزاد تبریز مسابقه میدهد و قرارداد حضور در رقابتهای عراق را نیز به دست آورده است؛ نشانههایی که میتواند ظرفیت او برای ادامه مسیر حرفهای را نشان دهد و افقهای تازهای پیش روی این ورزشکار جوان گشوده است.
اما پرسش اینجاست که آیا یک ورزشکار جوان باید برای تأمین حداقل تجهیزات تخصصی موردنیاز خود، به تنهایی هزینه چندصد میلیون تومانی را متقبل شود؟ مسلمپور حالا در آستانه یک مرحله تازه از دوران ورزشی خود قرار دارد. حدود دو ماه دیگر باید برای حضور در مسابقات جاده و تایمتریل راهی عراق شود.
مسیر مدالآوری از حمایت میگذرد
او هدفش را روشن بیان میکند؛ میخواهد در رقابتها نتیجه بگیرد و برای کشور و شهرش افتخارآفرینی کند. برای رسیدن به این هدف اما تنها اراده کافی نیست. ورزش قهرمانی زمانی میتواند به مدال و افتخار منجر شود که استعداد، تمرین، مربی، امکانات و حمایت در کنار یکدیگر قرار بگیرند.
اگر قرار است یک دوچرخهسوار جوان در رقابتهای بینالمللی بدرخشد، حمایت از او باید پیش از ایستادن روی سکوی قهرمانی اتفاق بیفتد، نه بعد از آن. مبین مسلمپور امروز در نقطهای ایستاده که حاصل پنج سال رکابزدن و تلاش است؛ جوانی که برای حضور در رقابتهای بینالمللی آماده میشود.
مسیر پیش روی او میتواند به مدالهای بیشتری ختم شود؛ به شرط آنکه چرخهای این مسیر فقط با اراده و انگیزه او نچرخد و حمایت از یک استعداد جوان، به اندازه افتخاری که میتواند برای البرز و ایران به ارمغان بیاورد، جدی گرفته و حمایت از این جوان البرزی صورت گیرد.
خبرنگار: مینا صدیقیان
انتهای پیام/
