به گزارش پایگاه خبری طنین البرز، صدیقه صباغیان| طبیعت و حیاتوحش، بخشی جداییناپذیر از سرمایههای ارزشمند مناطق کوهستانی و جنگلی کشور هستند. وجود گونههایی مانند خرس و گراز در زیستبومهای جاده چالوس، اگرچه نشانهای از غنای طبیعی منطقه است، اما زمانی که زیستگاه حیوانات با محل زندگی و فعالیت مردم تداخل پیدا میکند، موضوع تعارض انسان و حیاتوحش به یک دغدغه جدی تبدیل میشود.
کشاورزان و باغداران میگویند مدتهاست با حضور خرسها و گرازها در باغهای خود مواجه هستند؛ حیواناتی که منطقه امنی را برای زیستن پیدا و زاد و ولد هم کردهاند و به گفته اهالی پس از غروب آفتاب وارد باغها شده و پیش از طلوع خورشید منطقه را ترک میکنند، حتی تصاویری از حضور خرس روی شاخههای درختان و در حیاط منازل مسکونی توسط اهالی ثبت شده است.
به گفته مردم، در پی این ماجرا، خسارتهای قابلتوجهی به باغها و محصولات کشاورزان وارد میشود؛ میوهها خورده و شاخههای درختان شکسته و به دلیل جدا شدن پوسته آنها پس از مدتی خشک و باغداران متضرر میشوند. جالب اینجاست که روز بعد، آثار حضور حیوانات و فضولات آنها نیز در باغ باقی میماند و مردم یقین پیدا میکنند که این حیوانات زمان زیادی را در باغ گذرانده و با خیال راحت حضور داشتهاند.
اما ماجرا فقط به خسارت محصولات ختم نمیشود. حضور شبانه خرسها باعث شده بسیاری از باغداران دیگر جرأت نکنند پس از تاریکی هوا برای آبیاری یا سرکشی وارد باغهای خود شوند. مردم میگویند اکنون حتی برای رسیدگی به باغ و حفظ محصول خود نیز نگران جانشان هستند.
آنها میگویند بارها این موضوع را به مسئولان منتقل کرده و خواستار رسیدگی شدهاند اما هنوز راهکار مؤثری برای جلوگیری از ورود حیوانات به باغها و کاهش خسارتها اجرا نشده است. از سوی دیگر، اهالی تأکید میکنند که مخالف آسیبزدن به حیاتوحش هستند و میدانند خرس و سایر گونههای جانوری بخشی از اکوسیستم منطقه محسوب میشوند. اما پرسش آنها این است که در کنار حفاظت از حیاتوحش، چه برنامهای برای حفاظت از جان و مال مردم وجود دارد؟
اینکه صرفاً به مردم گفته شود به حیوانات آسیب نزنند و در صورت کشتن آنها با جریمههای سنگین مواجه خواهند شد، به تنهایی پاسخگوی نگرانی اهالی نیست. مردم حق دارند بپرسند: اگر حفاظت از حیاتوحش وظیفه مردم است، پس مسئولیت حفاظت از جان مردم، جلوگیری از خسارت به باغها و مدیریت این تعارض بر عهده چه نهادی است؟
آنها خواستار رسیدگی هستند و سؤال میکنند که چرا کارشناسان محیطزیست و دستگاههای مسئول بهصورت میدانی وضعیت منطقه را بررسی نمیکنند؟ چرا میزان خسارتهای واردشده به باغداران ثبت و ارزیابی نمیشود؟ و چرا برای جلوگیری از ورود خرسها و گرازها به محدوده باغها، راهکارهای علمی، پیشگیرانه و عملیاتی در نظر گرفته نمیشود؟
موضوع زمانی حساستر میشود که اهالی میگویند اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، علاوه بر خسارت اقتصادی، میتواند خطر وقوع یک حادثه جانی را نیز افزایش دهد. آنها عنوان میکنند که قرار نیست میان «حفاظت از طبیعت» و «امنیت مردم» یکی را انتخاب کنیم و خواستار پیگیری جدی این موضوع هستند.
مدیریت درست حیاتوحش یعنی پیدا کردن راهی برای همزیستی و کاهش تعارض؛ بهگونهای که نه حیوانات آسیب ببینند و نه مردم مجبور شوند جان خود را برای حفاظت از باغ و محصولشان به خطر بیندازند. روستای نسا امروز بیش از هر چیز نیازمند حضور میدانی مسئولان، بررسی دقیق شرایط و ارائه یک راهکار عملی است؛ نه اینکه گلایه مردم در حد چند گزارش و مکاتبه باقی بماند و خسارتها همچنان تکرار شود.
مردم دهستان نسا میگویند طبیعت را دوست دارند و نمیخواهند آسیبی به حیاتوحش منطقه وارد شود، اما درعینحال نمیخواهند جان، مال و حاصل دسترنجشان در معرض خطر باشد. آنها پس از تحمل چند ساله این موضوع، امروز خواستار رسیدگی فوری و جدی مسئولان، حضور در منطقه، بررسی خسارتهای واردشده و اتخاذ تدابیر عملی برای تأمین امنیت مردم و جلوگیری از ورود خرسها و گرازها به باغها هستند.
انتهای پیام/
