به گزارش پایگاه خبری طنین البرز، آزاد آهنگران و بهمن عسگری (به صورت مشترک) در یادداشتی آورده اند: آنچه امروز در اخبار میبینیم، تنها نوک کوه یخ تحولات جهانی بوده و آنچه مسیر آینده را تعیین میکند، در لایههای عمیقترِ فناوری، هوش مصنوعی، اقتصاد، امنیت، ژئوپلیتیک، محیطزیست، سرمایه انسانی و حکمرانی در حال شکلگیری است.
ما وارد عصری شدهایم که سرعت تغییرات، از سرعت تصمیمگیری بسیاری از دولتها، سازمانها و حتی نظامهای آموزشی پیشی گرفته است. در این عصر، آینده متعلق به کسانی نیست که صرفاً به تغییرات واکنش نشان میدهند؛ بلکه متعلق به کسانی است که تغییر را پیشبینی، طراحی و هدایت میکنند.
آیندهپژوهی هنر پیشبینی قطعی آینده نیست؛ بلکه علم شناسایی روندها، تحلیل عدمقطعیتها، ساخت سناریوها و آمادگی برای آیندههای ممکن بوده و در جهانی که هر روز با تحولات فناورانه، تغییرات اقلیمی، رقابتهای ژئوپلیتیکی، بحرانهای اقتصادی و دگرگونیهای اجتماعی روبهرو است، بزرگترین مزیت رقابتی، آمادگی برای آینده است، نه صرفاً واکنش به گذشته.
کشورهایی که آینده را مطالعه میکنند، معمولاً بحرانها را زودتر تشخیص میدهند، فرصتها را سریعتر میبینند و هزینههای کمتری برای تصمیمهای اشتباه میپردازند. در گذشته، ثروت با زمین، طلا و نفت سنجیده میشد اما امروز، ثروت با زمان، داده، دانش و نوآوری اندازهگیری میشود.
در آینده، برنده کسی نیست که منابع بیشتری داشته باشد؛ بلکه کسی است که زودتر بداند، سریعتر یاد بگیرد و هوشمندانهتر تصمیم بگیرد در واقع می توان گفت که تجارت زمان یعنی تبدیل «پیشآگاهی» به «مزیت رقابتی». یعنی هر ساعت تأخیر در تصمیمگیری میتواند میلیاردها دلار فرصت را از بین ببرد و هر تصمیم بهموقع، آیندهای متفاوت خلق کند.
امروزه هوش مصنوعی دیگر تنها یک فناوری نیست؛ بلکه به زیرساخت تمدن دیجیتال تبدیل شده است. امروزه هوش مصنوعی در حال بازتعریف مفاهیمی همچون اقتصاد، سلامت، آموزش، صنعت، کشاورزی، انرژی، امنیت، حملونقل، مدیریت بحران، سیاستگذاری، دیپلماسی و آیندهپژوهی است.
قدرت آینده، تنها در تعداد کارخانهها یا منابع طبیعی خلاصه نمیشود؛ بلکه در توانایی تولید الگوریتم، تحلیل داده، توسعه فناوری و تبدیل اطلاعات به تصمیمهای هوشمند نهفته است. اما در کنار این فرصتها، پرسشهای بزرگی نیز مطرح میشود: اینکه چگونه میتوان از هوش مصنوعی به شکلی اخلاقمحور، شفاف و انسانمحور استفاده کرد؟
باید در نظر داشته باشیم که امروزه فناوری تنها ابزار توسعه نیست؛ بلکه بخشی از زیرساخت قدرت ملی است. رقابت بر سر نیمههادیها، رایانش ابری، اینترنت اشیا، شبکههای ارتباطی، فناوریهای کوانتومی، زیستفناوری، انرژیهای نو و سامانههای فضایی، نشان میدهد که آینده بیش از هر زمان دیگری به نوآوری وابسته است.
اقتصاد آینده، اقتصاد کارخانههای بزرگ نخواهد بود بلکه اقتصاد اکوسیستمهای هوشمند خواهد بود. در جهان امروز، جنگها فقط با تانک و موشک تعریف نمیشوند. جنگهای هیبریدی ترکیبی از ابزارهای مختلفی همچون حملات سایبری، عملیات اطلاعاتی و رسانهای، جنگ شناختی، فشارهای اقتصادی و مالی و رقابت فناورانه هستند.
اختلال در زنجیره تأمین، نبرد بر سر داده و هوش مصنوعی، رقابت بر سر انرژی و کریدورهای تجاری نیز ادامه این موارد هستند. در چنین شرایطی، قدرت واقعی تنها در تجهیزات نظامی خلاصه نمیشود؛ بلکه در تابآوری زیرساختها، سرمایه انسانی، اعتماد اجتماعی، امنیت سایبری و توان نوآوری شکل میگیرد.
تابآوری یعنی توانایی ادامه دادن، یاد گرفتن و بازسازی در مواجهه با بحران. یک جامعه تابآور، بحران را پایان راه نمیداند؛ آن را آغاز تحول میبیند. سازمانهای آینده، آنهایی خواهند بود که بتوانند با استفاده از داده، فناوری، هوش مصنوعی و آیندهپژوهی، بحران را پیش از وقوع شناسایی کرده و برای آن آماده شوند.
پیشرفت واقعی زمانی اتفاق میافتد که فناوری در خدمت انسان باشد. هوش مصنوعی بدون اخلاق، میتواند خطرآفرین باشد؛ اقتصاد بدون عدالت، ناپایدار خواهد بود؛ امنیت بدون اعتماد اجتماعی، دوام نخواهد داشت بنابراین آینده زمانی پایدار است که علم، فناوری، اقتصاد، محیطزیست و کرامت انسانی در کنار یکدیگر رشد کنند. آینده از امروز آغاز میشود.
فردا، متعلق به کسانی نیست که منتظر تغییر میمانند؛ بلکه متعلق به کسانی است که امروز آینده را میآموزند، طراحی میکنند و برای آن سرمایهگذاری میکنند. دانشگاهها، شرکتها، دولتها و شهروندانی که آیندهپژوهی را با هوش مصنوعی، فناوری، نوآوری، تجارت زمان و تابآوری پیوند بزنند، نهتنها با تغییرات سازگار خواهند شد، بلکه خود به معماران آینده تبدیل میشوند.
در قرن بیستویکم، بزرگترین رقابت جهان دیگر بر سر نفت، طلا یا حتی سرزمین نیست؛ رقابت اصلی بر سر «زمان، داده، فناوری، هوش مصنوعی، نوآوری، سرمایه انسانی و تابآوری» است. آینده، جایی نیست که به آن برسیم؛ آینده، چیزی است که هر روز با اندیشه، علم، اخلاق، فناوری و تصمیمهای امروزمان میسازیم.
انتهای پیام/
