همزمان با پایان یافتن عملیات جستوجو و شناسایی پیکرهای شهدای مدرسه میناب، مادری همچنان، در برابر بیرحمی آوار ایستاده است.
امسال در حالی به استقبال ماه خون و ایام شهادت می رویم که داغ بزرگ فقدان رهبر و مرادمان و شهادت علمداران این نظام و انقلاب بر قلبهایمان سنگینی میکند.
مقاومت مردم در سال 1361 در خرمشهر، یک درس نظامی نبود، بلکه یک نمایش باشکوه از شرف انسانهایی بود که نمیخواستند تن به ذلت بدهند، حتی اگر به قیمت ویرانی خانههایشان تمام شود.
خرمشهر با ایستادگی، غیرت و مقاومت مردم، بر تانکهای دشمن غلبه کرد و به آغوش وطن بازگشت.
درد جانسوز،شهادت رهبر فقید و شهیدمان، جز با انتقام از،قاتلان آن امام شهید، التیامنمی یابد.
شهید آیتالله رئیسی، با روحیه خستگیناپذیر و تمرکز بر عمل، الگویی از «مدیر تراز انقلاب» به جا گذاشت که نه در بند حواشی، بلکه در پی گرهگشایی از کار مردم بود؛ میراثی که امروز بیش از هر زمان دیگری در کشور احساس میشود.
مظلومیت معلمان شهیدی که عطر شهادتشان در فضای این کشور پیچید، فریاد خاموشی است که در تاریخ طنینانداز شده است.
شهادت یک خانواده 15 نفره در البرز فقط یک حمله و یک خطای جنگی نبود، این، سند یک جنایت بزرگ و دردناک است. جنایتی که دستهای مدعیان «حقوق بشر» فرمان آن را دادند.
پس از گذشت چهل روز از فراق جانسوز رهبر شهید انقلاب، نه از سنگینی این داغ کاسته شده و نه از عمق این اندوه، بلکه این فقدان، آرامآرام در جانها ریشه دوانده است.